Четверостишия на узбекском языке + видео обзор

Стихи на узбекском языке!

Garchi qadah tuta boshladim,
Garchi qizlar tilin bilaman.
Meni mayxo’r deyolmas hech kim,
Oshiqlari berib qo’ygan tan.

Ketmon emas, qalamim ila
Kiprigimga ilaman Yerni.
Kechir meni, otajon, illo,
Portlab-portlab yashagim keldi.

Ketganim yo’q qishloqdan to’yib,
Ildizimni yaxshi bilaman.
Men Zaminni kaftimga qo’yib,
Bitta ulkan qishloq qilaman.

Barmog’ingiz atirgulday xush,
Ko’ylagingiz yoqasi burma.
Ko’ksingizda g’unchalar behush,
Poyingizga qadalgan durmi?!

Nur elagan oyday yuzingiz
Bilamanki, faqat men uchun.
Demak, chindir aytgan so’zingiz,
Demak, meni sevishingiz chin.

Tun torayib boradi asta,
Xayolotga bazo’r sig’asiz.
Meni o’ylab uxlayolmasdan,
Yostiq tilin tishlab chiqasiz.

Xum ichida qolgan g’o’raman,
Ko’hna mayday ko’pirar qonim.
Faqat sizni yaxshi ko’raman,
Faqat sizni o’paman, jonim!

Darsxonaga kirasiz shoshib,
Yonimdan «g’uv» o’tib ketasiz.
O’zingizga loyiq yo’l ochib,
Joyingizga qushday yetasiz.

O’tirasiz (axir, bu dars-da)
Va’zlar sig’mas dilxonangizga.
Pichir-pichir qilasiz, asta
Sirg’alib yon dugonangizga.

Hayotimni muqaddas bilib,
Urfu-rusum qilurlar ul-bul.
She’rlarimni tilovat qilib,
Janozamni o’qiydi bulbul.

Yaproqchalar soladi uvvos,
O’ksimasin maysalar nega?!
Ko’milaman eng toza, eng soz,
Eng chiroyli gulning tagiga.

Ko’m-ko’k rangga kiradi jonib,
Chayqaladi zil-zambil hislar.
Yuragimni alvonday yopib,
Tobutimni ko’tarar qizlar!

Ona, meni quchog’ingga ol,
Torlik qildi qizlar quchog’i.
Kulsa, ustimdan kuldi iqbol,
Nurab tushdi ko’ksim o’chog’i.

Pichirlashar qizchalar: g’iybat.
Raqiblarim chorlashar to’yga.
Mayxo’r do’stim osadi qiymat:
«Dunyo ishqqa tupurib qo’ygan».

Manglayiga singib ketgan tuz
Kechalari milt-milt eriydi.
Eri yaxshi ko’radi. afsus.
U ham yaxshi ko’rar erini.

Bir-biridan yashirar tushin,
Yashaydilar bir-birin asrab.
Tushunadi hatto govmushi,
Berar ekkan oqqina hasrat.

Bir miskin u. hayotning barcha
Da’vosiga jimgina ko’ngan.
Bir miskin u. bevafolarcha
Kelajagi o’tmishga do’ngan.

O’tayapti yuvosh kunlarim,
Kengaymoqda mayin qorachug’.
To’zg’ib ketdi o’lik kullarim,
So’nmayapti faqat bitta cho’g’.

Tomirimda yugurar betin,
Goho to’xtar. Kimga kelar duch?
O’t olgisi keladi, lekin
Topolmaydi puflaydigan kuch.

Nafasini qizg’onar dudoq,
Hushtak chalar go’yoki beg’am:
«Azoblardan qutildim, Xudo,
Endi qaytib tashlama, Egam».

Menmi?! O’zni o’nglab oldim, bas.
Sho’ng’imasman ortiq jununga.
Bersam, kuyuk yuragimnimas,
Hayotimni beraman unga.

Yana she’rlar yozayapman. Ha!
Yuragimga qaytib keldi shasht.
Bu dunyoda ming urilsang-da,
Kerak ekan baribir yashash!

Mana, siz ham yashayapsiz-ku,
Baxtiyorsiz mendan yuz karra.
Ranjitmaydi sizni hech ham U,
Menga o’xshab qilmaydi zarda.

Bilolmadim. Unutdim. Tamom.
Kerak emas. Tugadi. Nuqta.
Ketaman o’z yo’limga tomon,
Siz ham bunda qolmaysiz to’xtab.

Men haqimda mayda gaplar ko’p:
Qancha nozik qo’lchani o’pgan.
Siz ishonmang! Hammasi ko’pik,
Ko’nglim ayon emas-ku ko’pga.

Bilasiz-ku kasbu korimni,
Sevgi deya ne ko’yga tushdim.
Unutdimmi yigit orimni?!
Garchi bukun hammasi tushdir.

Shahardaman. o’zimga
O’zim xonman, o’zim bek.
Go’yo hamma ko’zimga
Boqar ta’na qilgandek.

Yozish mumkin endi she’r,
Dehqonga she’r bitish shart:
«Uka, javlon uraver,
Topilmaydi senday mard.

Xalq och qolmas sen bo’lsang,
Soya topar o’tda ham.
Tamom bo’lar sen so’lsang,
Menday qancha muttaham.

Osuda, tinch yo’ldan ham yurak yutib o’tar jim,
Topilmaydi olamda yuragiga mutarjim,
Kim bilsin, balki u ham shahzodasin kutar jim,
Axir, o’z baxtin kutib yashaydi-ku bari qiz,
Singlisini uzatib, o’zi qolgan qariqiz.

Chehrasi dog’li deya havas qiladi Oyga,
Sochining bir tolasi zarbidan sinar oyna.
Tushin aytmaydi hatto tushunmaydi deb soyga,
Ko’nglining girdobidan qo’rqar, tubsiz qa’ri, qiz,
Xayolida baliqlar bilan suzgan qariqiz.

Ko’ksimga xanjar sanchdim-qonday chiqdi bu she’rim
O’ttiz uch yil to’lg’ongan jonday chiqdi bu she’rim,
Rosti, o’zim bilmayman, qanday chiqdi bu she’rim..
Ko’zyoshingday samoda omonat Yer shari, qiz,
To’kma, yo’qsa, yo’qlikka yo’l olamiz, qariqiz.

Tongga yetmay yitar tushlarim,
Umrim chala tushdan iborat.
Birga o’sgan tengu to’shlarim
To’ylar qildi, qurdi imorat.

Bu qiz bilan har kuni
O’ynardik bekinmachoq.
Darrov topardim uni
Devorga bekingan choq.

Qo’l ushlashib adirga
Chopar edik hakkalab.
Qaytardik keyin birga,
Qo’ymas edim yakkalab.

Ishonmasdan, ko’zimni
Kafti bilan yopardi.
Bekinardi. Men uni
Osongina topardim.

Bir kun ogoh qilmasdan
Bir burchakka chekindi.
O’zi bilib-bilmasdan
Chimildiqqa bekindi.

Kiray desam yoniga,
To’siq bo’ldi yangalar.
Igna sanchib jonimga,
Dil dardimni yangilar.

Shundan beri har kuni
Yaramga teginaman.
Uzoqdan ko’rib uni,
Shu zahot bekinaman.

Ergasholmas izimdan,
Ortimdan chopolmaydi.
Ko’rib turaru zimdan,
Hech qachon topolmaydi.

Uzoqlashgan edim qalamdan,
Qo’llarimdan tushgandi qog’oz.
Bag’rim tutab qayg’u-alamdan,
Yuragimni to’kayapman boz.
Har bir so’zni, har bitta harfni
Dil to’ridan olyapman uzib.
Sog’intirib menday g’aribni,
Qayerdasiz, Muhammad Yusuf?

Yulduzlarni sarxush etibdi
Ko’ksimga siz kadagan rayhon.
Ammo kimdir yulib ketibdi,
So’ng ezg’ilab, etibdi payhon.
Nogoh izza bo’lgan boladay
Yig’layapman dunyoni buzib.
Cho’qqidagi yolg’iz loladay
Olisdasiz, Muhammad Yusuf.

O’ylab qoldim birinchi marta:
Ne o’zi shoir bo’lmoq?

Hech kim qabul qilmagan dardni
Yuqtirib o’lmoq!

2001 yil, 19 avgust

«Siniq oy» dostonidan

Ziyoga talpingan qorako‘z jujuq
Kutgani boshqaydi, orzusi boshqa.
Lahzada yuzini qopladi uchuq,
Lahzada qaridi yigirma yoshga.

O, ilk bor his etdim nomard o‘limni,
O, ilk bor cho‘k tushdim qaltirab tizim.
Go‘yo ular ichra ko‘rdim o‘g‘limni,
Go‘yo ular ichra yig‘lardi qizim.

Nima qilay, qanday bo‘layin bir yon!?
Kaftimni Xudoga ochib yolvordim.
Tunlari alahlab, bezovta, giryon
Har kecha. Har kecha Beslanga bordim.

Lekin. sodir bo‘ldi mash’um falokat,
Qancha kapalakning hayoti so‘ndi.
Onalar dodiga yo‘q edi toqat,
Yo‘q edi otalar g‘amining so‘ngi.

Maktab eshigiga turmuldim uzoq,
Zor kutdim. (Ko‘ksimga yurak sig‘madi)
Ko‘plarning bolasi chiqdi-yu, biroq
Mening o‘g‘lim bilan qizim chiqmadi.

TЕLЕFON
Qilasizmi mеnga qo’ng’iroq,
Yoki o’zim tеraymi raqam?
Sizni juda sog’indim. Biroq,
Bahona yo’q yo’qlamoqqa ham.

Qalbingizni qiyma-qiymalar
Tun charxlagan qop-qora xayol.
Sizga taskin izlab qiynalar
Ko’zgudagi chiroyli ayol.

Husningizni etay dеb ta’rif,
Har soniya izlayman timsol.
So’zim g’arib, shе’rlarim g’arib,
Mo’ltirayman go’yo gungmisol.

O’z vaqtida kеlmaydi
Asl sеvgi hеch.
Erta kеlar va yoki
Kеlar picha kеch.

Kеlar nogoh uyg’ongan
Tungi quyunday.
Boringni ostin-ustun
Qilar kuyunmay.

Oqish palto, qop-qora etik,
Oppoq chеhra, qop-qora ko’zlar.
Aytgin, qanday baxtiyor edik,
Musiqaday oqardi so’zlar.

Boshimizdan zar sochardi tun,
Poyimizda oppoq poyandoz.
Go’yo dunyo olar edi tin,
Ikkimizni tanho qo’yib, soz.

Sovuq qotma dеya avaylab,
O’rab qo’ydim qora sharfimni.
Mеni butkul so’zamol aylab,
Tinglar eding yurak zarbimni.

Qo’llaringda qop-qora qo’lqop,
Oq qo’lingdan o’pay dеb yechdim.
Bu dunyoda mеn uchun shu tob
Sеndan boshqa yo’q edi hеch kim.

Tun toraydi. Kеtaman, dеding,
Sochlaringni sеkin tuzatib.
Oh, jonimdan ayrilgan edim,
Bеruh qoldim sеni kuzatib.

Chiroylisiz. Go‘zalsiz. Mag‘rur.
Tashlaysiz goh ko‘z qiringizni.
Talpinadi yurak qurmag‘ur,
Bilsam deydi dil siringizni.

Ammo sira buzmaysiz pinak,
Xotirjamsiz. Sokinsiz. Sipo.
Go‘yo yo‘q siz yetmagan tilak,
Go‘yo sizda dunyo baxti jo.

Holbuki har lahza betinim
Qalbingizda otilar vulqon.
Garchi qushday yursangiz-da jim,
Qoningizda uxlaydi to‘fon.

Beparvosiz. Vazmin. Osuda.
Oqqush kabi qilasiz pardoz.
Go‘yo beo‘y, beg‘amsiz juda,
Go‘yo issiq hislaringiz oz.

Adashdimmi yo ko‘ngil berib?
O’ylayversam – yuragim og‘rir.
Poyingizga to‘kildim erib…
Chiroylisiz. Go‘zalsiz. Mag‘rur.
2006

Mehringiz tuyaman har bir qarichda,
Olisdan sezaman duongiz kuchin.
Sizdan nur tashiydi yuz ming farishta
Mening yo‘llarimni yoritmoq uchun.

Olamga muhabbat purkagim kelar,
Sevgiga g’arq bo‘lsin deyman ona yer.
Qalbimni parilar qo‘lma-qo‘l elar,
Tunlari uxlolmay yozarkanman she’r.

To‘g’ri, siqilaman ba’zan,
Nima naf,
Kimga kerak, deyman, quyma baytlarim.
Shoirlik men uchun edi-ku sharaf
Yoningizda o‘ynab yurgan paytlarim.

Sizday silamadi boshimni hayot,
Qozonda qovrildim, qaynadim, pishdim.
Va bugun o‘zimga qarasam, hayhot,
Nigohim begona odamga tushdi!?

U menga o‘zicha beradi tanbeh,
Og’amday turtkilab yo‘liga solar:
«Bolangga osh bo‘lmas qofiya, tashbeh,
Nima kerak senga quruq g’avg’olar?!

Odamday yashagin,
Yasha sho‘x-xandon,
Axir, yo‘q emas-ku senda layoqat.
Qadringga yetishmas kuysang-da chandon,
Uy qur,
Mashina ol,
Qilgin sayohat. «

Biroq maslagim shu,
Tetikman, aya,
qo‘limdan tutganday Xizrning o‘zi.
Damba-dam to‘siqlar, g’ovlar chiqsayam,
Manzilga yetamiz yovlardan o‘zib.

Mehringiz tuyaman har bir qarichda,
Olisdan sezaman duongiz kuchin.
Sizdan nur tashiydi yuz ming farishta
Mening yo‘llarimni yoritmoq uchun.

Har ne istarsang, o‘zingdan istagil.
Alisher Navoiy

Mehr-shafqat topilmas. Bormikan biron imdod?!
To‘rt tomonga termulib telbavor toldi ko‘zim.
Ayting, qachon kelarkan? Kelarmi o‘zi, hayhot,
Meni bu balolardan xalos etguvchi O’zim!?

Arshidan soyangga nurlar quyilar,
Tegrangda malaklar g‘uj-g‘uj uyilar,
Har neki hasrating mayda tuyular,
Tuyilar, dardlaring qayta tuyilar,
Undan o‘zga seni seva olmaydi!

Axir, yal-yal senga ko‘zgu tutar u,
Kuysang, sendan oldin kuyib-tutar u,
Xavfsirab nafasin ichga yutar u,
Kutar u, to mahshar seni kutar u,
Undan o‘zga seni seva olmaydi!

Senga sevgim keldimi malol,
Yuk bo‘ldimi va yoki qafas?
Ketayapman, mayli, yaxshi qol,
Endi seni tinch qo‘yaman,
Bas!

Yaxshi qolgin!
Alamlar yutib,
Qovrilmagin hasratda, dardda.
Kel, so‘nggi bor qo‘lingdan tutib,
O’pib qo‘yay oxirgi marta.

Mayli, gullar barq ursin zimdan,
Atirga garq bo‘lsin tevarak.
Hidlamasman. Sening isingdan
O’zga hidlar menga ne kerak?!

Titramasin barg kabi labing,
Yuragingga cho‘kmasin g‘ubor.
Toki sevgi ekan matlabing,
Senga sodiq qolaman, dildor.

Qilolmasman muhabbat tuhfa,
Ko‘zyoshlari bo‘lsa-da ummon.
Nigohingdan arisin shubha,
Tuman kabi to‘zg‘isin gumon.

So‘z ochmagin eski sevgidan,
Behudaga qilaverma rashk.
Faqat seni suyaman bu dam,
Avvalgisi edi jinday mashq.

Faqat ba’zan xayolga tolsam,
Hasratlarga berilsam mubham.
O’zim bilan bir o‘zim qolsam,
Yuragingni ezmasin shubha.

Yaxshiyamki, sen borsan. Toza
Ko‘zlaringga cho‘milayapman.
Hislaringdan olib andoza,
Zavq-sururga ko‘milayapman.

So‘z ochmagin eski sevgidan,
Behudaga qilaverma rashk.
Faqat seni suyaman bu dam,
Avvalgisi edi jinday mashq.

Omonmisan, munis Nazokat,
Yaxshimisan, mushfiq Nigora?
Xijolatman oldingda behad,
Yo‘qlamadim yilda bir bora.

Taklifnoma sochaverar kuz,
Qish yo‘limga to‘shar poyandoz.
Yo‘l ko‘rsatar ko‘klamgi yulduz,
Terga botib otlanadi yoz.

Yuragimga quloq solmasman,
Hislarimga bermasman imkon.
«Tirikchilik. » deya tolmasman,
Vijdonim sal qo‘zg‘olgan zamon.

Yuragimni yuvadi ko‘zyosh,
Hammasini yutyapman ichga.
Sinovlarga berolmasdan dosh,
Qul bo‘ldimmi yolg‘on sevinchga.

Do‘stu-yorga sochib vaqtimni,
Davralarda so‘z aytaman xush.
Uyoqda-chi tilab baxtimni,
Har kun meni ko‘rasan sen tush.

Ro‘yo kabi o‘tmakda hayot,
Bilmam, o‘zi, qolarmi izim.
O’g‘limga men yurgan yo‘llar yot,
Chang ko‘chada o‘ynamas qizim.

Bir lahzada tarqalar anduh,
Yig‘iladi yana dilda kuch.
Bo‘y cho‘zadi asta so‘lg‘in ruh,
Uyg‘onadi orzular g‘uj-g‘uj.

Jilmayasan. Balki shu mahal
Tushlaringda chеchak tеrasan.
Bеrmasin dеb hеch kimsa xalal
Qalqon bo’lar eshik-dеraza.

Uxlayapsan. Uflay dеya zar,
Oyo o’g’rincha qaraydi. Biroq
Tеgmasin dеb husningga nazar,
Ko’zlarini yumadi chiroq.

Mеn ham bir payt siz kabi
O’tyurak tolib edim.
Chorlab hayot maktabi,
So’ng bundan tonib edim.
Bugun dilda nadomat,
Bugun tilimda tavba:
Qani, kulsa-yu omad,
Bo’lsam bir pas talaba.
Afsus, hayot dilimni
Shamolday yulib kеtdi.
Sochib barcha ilmni,
Ustimdan kulib kеtdi.
Cho’kayapman kun sayin,
Dilda achchiq quyqalar.
Mеn ham bir payt sizdayin
Oshiq edim, ukalar.
Tеng kеlmasdi damimga
Majnun, Farhodning ohi.
Goho singib g’amimga,
Ko’kka uchardim gohi.
Eh, u damlar zamin na,
Samoni buzsam dеrdim.
Yulduzlarni yig’ib va
Hilolni uzsam dеrdim.
Ko’z tikardi yo’limga
Go’zal, g’amgin nigohlar.
To’kilib o’ng-so’limga
Pinhon kuyish, oh-vohlar.
Mеni o’ylab tunlari,
Nе qizlar bеdor edi.
Mеn sеvmasdim ularni,
Ular-chi, bеmor edi.

Yillar o’tdi. Ko’zimga
Kullarin sеpib o’tdi.
Yukin ortib ustimga,
Nuqib, goh tеpib o’tdi.
Mulla mingan eshakday
Tushib oldim bir izga.
Endi yoshlik ertakday,
Endi o’ylarim o’zga.
Osmondagi oy emas,
Еrdagi toshga boqqum.
Jo’shqin, asov soy emas,
Sokin daryoday oqqum.
Qaramayman oy, yillab
Na ko’ngilga, na shе’rga.
Mеni sеvganlar yig’lab,
Tеgib kеtdilar erga.
Nima qilay. Bu hayot
Saboq bеrdi har bobdan.
Endi mеnga g’o’rlik yot,
Endi pishiq arbobman.
O’ylayman manglay uyib,
Bo’ynimda gullik arqon.
Ulkan zafarni tuyib,
Qadam tashlayman har on.
Toliqib kеlsam uyga,
Xotin poyim uqalar
(Fido bo’ladi suygan),
Buyam bir baxt, ukalar.
Yashayapman taqdir dеb,
Qilib har dam murosa.
Yuz burmayman taxir dеb,
Shu mеn kеlgan xulosa:
Parilarning hislari
Erkka moyil bo’ladi.
Mеni sеvgan qizlarning
Og’li shoir bo’ladi!

Eshik sеkin ochildi. Sеzdim.
Siz kеldingiz. Boqmadim qiyo.
O’tirdingiz. Kutdingiz ezgin.
Gapirmadim. Tilsizman go’yo.

Tikildingiz titroq ichra jim,
Ko’zingizdan tomdi tomchi yosh.
Sukunatni bеto’xtov ichdim,
Sukunatga bеra oldim dosh.

Qaradingiz bir najot kutib,
Qaradingiz dilgir, shikasta.
O’tirardim tilimni yutib,
O’tirardim bеmajol, xasta.

O’rningizdan qo’zg’oldingiz va
Qo’ydingiz mеn tomon bir odim.
Na o’grildim, na qo’l cho’zdim, na
Bir tabassum hadya etoldim.

Baxtli edi soyamiz biroq,
Bir-biriga qo’shilib polda.
Bilmas edi nеligin firoq,
Quvnar edi oniy visoldan.

Xo’rsindingiz og’ir va ezgin,
Ich-ichimda tortdim mеn ham “uf”.
Eshik sеkin yopildi. Sеzdim.
Tishlarini g’ijirlatdi qulf.

Siz kеtdingiz qay bir tomona,
Mеni yutib yubordi xona.

Qishki quyosh kabi kеlishing tansiq,
Binafsha nafaslim, yalpiz nafaslim.
Kulasan bahorni qilganday tasdiq,
Mеni sog’intirgan ma’suma faslim.

Holbuki, tashqari guvillar yomon,
Dеraza ortida tinmay yog’ar qor.
Xonamga sеn kirib kеlganing zamon,
Qahraton qahri ham yitar mutlaqo.

Jimman mеn. Tomosha qilaman sassiz:
So’zlaysan. Kulasan. Barq urasan, barq.
Dunyoda bormikan mеn kabi xasis,
Husningdan bir o’zim olsam dеyman zavq.

Ming afsus, yalpizday tashrifing qisqa,
Dimiqqan xonam ham sеnga kеlar tor.
Dunyolar ko’z tikar sеn kabi qizga,
Kеtasan qoldirib anvoyi ifor.

Iskayman. Og’riydi nеchundir ko’ksim,
So’ng yana sho’ng’iyman g’avvosday ishga.
Yuragim yo’l olar ko’chaga o’ksib,
Dardini aytgali qahraton qishga.

Dеrazam oldidan o’tasan har kun,
Bizni ayiradi shu shaffof shisha.
Kun sayin ko’zimda quyuqlashar mung,
Kun sayin yuragim og’riqdan shishar.

Sеzmaysan. Bir bora qo’ymaysan qarab,
Yo’lingga kеtasan o’ychan va dardchil.
Sеnga quchoq ochar birdan to’rt taraf,
Hеch qaysi mеn kabi suymaydi garchi.

Bunchalar baxtiyor egningdagi qor,
Bunchalar omadli poyingda loylar.
Qo’lim ishga bormas kun bo’yi bеkor,
Kun bo’yi kutaman yo’lingni poylab.

Tўxta, hееy..
Andisha pardasin sidir,
Bizga qayishmaydi bеrahm dunyo:
Dеraza oynasin tosh bilan sindir,
Yuragim yorilib sindiradi yo.

Bo’shalib kеtguday turar turmaging,
Sochlaring yopguday yuzingni bеxos.
Noqulay tuyular bunda turmog’ing,
Bahona izlaysan jo’namoqqa mos.

Mеn esa kеtkazgim kеlmaydi sеni,
Yilda bir kеlguvchi hurkak qushimsan.
So’zlayman o’zimcha, bilmayman, nеni,
Hayajon tilimni boylar…
Tushun san.

Sеn uchun bu gaplar chigal falsafa,
Sеn uchun qiziqmas ichkin o’ylarim.
Sinaysan didimni mеning har safar:
Yoqdimi oq gulli, pushti ko’ylaging?

Mayliga, g’amlardan olis bo’l abad,
Sеvmasang-da mayli mеni, ey ohu.
Hijron cho’llarida kеzma darbadar,
Sеnga ilashmasin laylilar ohi.

Bora qol, oldinda baxt kutar yal-yal,
Bora qol, yaxshimas ortiq turmog’ing.
Chuvalib kеtganday hislarim chigal,
Buzilib kеtadi hozir turmaging…

Hayotmi bu, yo sirli ertak,
Yoki, bilmam, bir shirin tushdir:
Kipriklarim otmoqda kurtak,
Qoshlarimga shudringlar tushdi.

Pisand emas xaslar to’sig’i,
Pisand emas qaltis burimlar.
Yelkan qilar еllar qo’shig’in,
Olislarda sеvgisi imlar.

Atirgulning tanasi bo’ylab
O’rlab borar mitti chumoli.
Jilmayadi tushini o’ylab,
Nigohlari sarxush, xumorli.

Tush ko’ribdi qizil g’unchani,
Nur taratib yonib turganmish.
Ochib-yopib gul tugunchani,
O’zi bilan suhbat qurganmish.

Uyg’ondi-yu do’stlarin chorlab,
Tongda ko’rgan tushini aytdi.
Qaroqlari sеvinchdan porlab,
Takrorladi qadimiy baytni:

“Bu nе tilsim?
Bu nе sir, hayhot,
Nahot mеnda bor bo’lsa yurak?
Endi mеnga Usiz yo’q hayot,
Endi uni ko’rishim kеrak!”

Faqat mеni qiynaydi bir o’y,
Yetarmikan to qish kеlguncha.
Taratarmi u payt atir, bo’y,
Sovuq urib to’zmasmi g’uncha?

Rahmim kеlar.
Qo’limga olib,
Eltsam dеyman manzilga oson.
Lеk chumoli qovog’in solib,
Bosh chayqaydi: “Tеginma, Inson,

Sеning orzung mеndan-da mayda,
Sеvgi axir azob-la xushdir.
Jon chеkmasang jonona qayda,
Mashaqqatsiz muhabbat puchdir!”

Kўp qavatli bir uy misoli
Atirgulning barglari qat-qat.
Ijaraga bir go’sha olib,
Sеvishganlar yashaydi faqat.

Shabnam kabi sof tushunchasi,
Ishq hukmiga mangu asirday.
Atirgulning olov g’unchasi
Barchasiga nur sochar birday.

Ilk bor sеni quchganim hamda
O’pganimni ko’rdi u nogoh,
Arazladi va o’sha damdan
Atrini ham sochmay qo’ydi, oh.

Endi o’ynab-kulsam-da qancha,
G’unchasini ochmaydi bu gul.
Yer iskaydi jim egilgancha,
Tuproqqa bosh urguday butkul.

O’tar bo’lsam yonidan, bеsas
Tovonimga sanchar nishini.
Qaydan bilay, sеnga dil bеrsam,
Atirgulning rashk qilishini.

Atirgulning bandini kеsdim,
Qon sachradi yuzimga bеxos.
Sеskandim-u. Qismatim sеzdim,
Qiyin bo’lar endi mеnga, rost.

Tushlarimga kiradi bu gul,
Xo’rsinadi, ma’yus entikar:
Yaproqlari to’kilmish butkul,
Ko’zlarimga qadaydi tikan.

Girdoblarga otadi o’zin,
Suv oqizgan gulbargin izlab.
Yoshga to’lar sohilda kўzim,
Uvol kеtgan g’unchani eslab.

Axir, sеnga qilgandim tuhfa,
Tilagandim yolg’iz muhabbat.
Orzum edi: u bilan uxlab,
Tushlaringda mеni ko’r faqat.

Endi mеni qo’ymaydi bu gul,
Endi mеnga abadiy raqib.
Tushlarimni tozg’itadi ul,
To o’lguncha qiladi ta’qib.

Bir kun o’lsam.
To’lg’onar qabrim,
Toshib chiqar mushkin anduhi.
Ayamasdan sochadi atrin
Atirgulning bеzovta ruhi!

Bu qayg’u tubida yuz yil yuzibman,
Yuzaga chiqib, yuz oy tuz qusibman.
«Zulayhoman» deb yuz ochmoqda bu Gul,
Shafqat qil, Ollohim, nahot Yusufman!?

Tomirim bo’tana bo’lib toshadi,
Qarog’im qirg’oqqa guhar sochadi:
Qonimda irillar bir vahshiy yo’lbars,
Ko’zimda bir o’rmon kiyik qochadi.

Ertadan kechgacha qilsam-da hujum,
Yo Olloh, o’zimga etmaydi kuchim.
Uyqumda ichimga bekinib olib,
Tongda «Nodirman!» deb qo’rqitgan kuch kim!?

Quyoshday betoqat, Oy kabi tinchman,
Kunduzday tashqari, Tun kabi ichman.
Ollohim, ilginchman: tongda va shomda
O’zining g’ilofin yorgan qilichman!

Ey ko’zim tubidan sachragan uchqun,
Yo ulkan gulxan bo’l, yo butkul o’chgin!
Yigirma ikki yil qon yutib kutdim,
Kiprigim lang’illab, ko’chmadi ko’chkin.

Tanimni ming sana silkisang, Gardun,
Kaftingga to’kilmas bir zarra gardim.
Ko’nglimda hech narsa qolmadi, yo’qsa
Seni elak qilib, o’zim elardim!

Nafasingni tuyib tuyqus jim bo’ldim,
Uyalib, taproqqa kirib, chim bo’ldim.
Kiprigim uchida bir qatra sharob,
Ollohim, ichmasang agar, kim bo’ldim!?

Eshigimda navbat kutadi hamma,
Har biri bittadan cho’g’ qilar ta’ma.
Ollohim, qiyomat kuni Iblisni
Jahannamga emas, ko’ksimga qama!

Javzoni sovurib, dalvni yoqib,
Bir to’fon kelmoqda men sori oqib.
Bir lahza ko’zimdan oqizg’on edim,
Tag’in qarog’imni istar tutoqib.

Osmonning tubiga o’rladi quyun,
Uchirdi toatu ibodat uyin.
Yo Olloh, ichimdan chiqqan ilonim
Qaysi bir kuyingga tushmoqda o’yin!?

Ko’zimning ichida g’ij-g’ij ilon bor,
Ularning ko’zida tag’in shuncha mor.
Sudralib yuribman zo’rg’a, Ollohim,
Bu kimning ko’ziyu nechun buncha tor!?

Источник

Четверостишия на узбекском языке

Болалик ўтган бошимдан
Уйқуда кўрган туш каби
Сувларда суздим ёшимдан
Кўкда ҳам учдим қуш каби

Тўлиб тошиб туш каби
Денгизда сузиб балиқдай
Ишониб ёшлик кучларга
Ўйнадик кулдик толиқмай

Йилларни буклаб ипакдай
Ўтганмиз ташлаб талайин
Кексалик узоқ даракдай
Кўриниб қолар қорайиб

Оролга келдим ўралиб
Кўзимдан потраб ёш чиқди
Нозланди тўлқин буралиб
Эслатиб ўтли ёшликни

Санчиб ҳам кўрди игнадай
Енгдим мен унга бўй ташлаб
Боёқиш бола дегандай
Ўйнади тўлқин ёнбошлаб

Кўпириб денгиз ҳайқирган
Уради кўкка тик тўшин
Тикади кашта тўлқиндан
Ёпиниб яшил кўрпасин.

Билади тўлқин сузишни
Ҳеч кимса унга ўргатмай
Қўймадим қарши сузишни
Ўйноқлаган ўрдакдай

Бошимдан мунчоқ сочади
Қатор-қатор тизилган
Тўлқинлар зувлаб қочади
Бир-бирининг изидан

Олдига чиқиб чамалаб
Бирин-бири қувади
Қош қоққанча болалаб
Тўлқиндан-тўлқин туғади

Думалаган арчадай
Довдирашиб келади
Талпинишдан чарчамай
Қаҳ-қаҳ отиб кулади

Ҳунарли ўйнаб куйлайди
Минг тилда сўзлаб англашар
Шамол ҳам чалар сурнайни
Концертин кўрдик томоша.

Тортинма денгиз тортинма
Лаззат олдим кучингдан
Туғилган жонман тўлқинда
Қувондим қаттиқ ичимдан

Деб яна айтдим дўстларга
-Ёшлигим қайта ўралди
Чиққандай баланд чўққига
Тарқатдим дилдан хуморни.

МЎЙНОҚДА

Чуллак ўйнаб, ҳам зўр бериб эртакга
Қовун қўриб ўтирсак ҳам чертакда
Қўшиқ айтиб юрар эдик элаклаб
Аяпберган, Ажиниёз, Бердақга

-Қаёқда?
-Оқдарёда, Бўзатовда Муйноқда.

Туғилдим мен, ёшдан шунда кўп бўлдим
Қувноқ бўлдим, яхши яшаб, тўқ бўлдим
Ёддан чиқмас чўмилганим сузганим
Ойдинида тиниқ сувли кўк кўлнинг

-Қаёқда?
-Оққум, Майпоз, Тентак арна, Мўйноқда

Кўл ёқалаб тенг тизилган оқ қамиш
Қизил отов, оқ уй тўлган кўк қамиш
Гоҳо мотор,гоҳо елкан югурган
Сайрон этар хуш кўнгилли йигит-қиз

-Қаёқда?
-Қозоқдарё, Қоратеранг, Мўйноқда.

Зерикканда эрмак учун қуш отиб,
Қанча ғознинг мой таомин ошадик.
Сувда сулгин, бакра, сазан, оқ марқа,
Оққув, ўрдак, қашқалдоқни ушладик.

-Қаёқда?
-Пўрхон атов, Мадалида, Мўйноқда.

Нигоҳ етмас кенгликларга қарасам,
Кўп ўзгарган кўринишлар жонажон.
Гудоклари комбинатнинг, заводнинг,
Пароход ҳам сузиб келар ўртадан.

-Қаёқда?
-Қозоқдарё, Учсой, Ўрга, Мўйноқда.

Тунда-кўкда, сувда-юлдуз, минг юлдуз,
Электрдай тунни этган куп-кундуз.
Қоракўлнинг подасидай ёйилиб,
Тўда бўлиб кезиб юрган кўп қундуз.

-Қаёқда?
-Қоражарда, Қоратеранг, Мўйноқда.

Сигирлар бор говмушлари сайланган,
Қувонтирган йилқисидан айланган.
Қора жардан қараб туриб лол қолдим,
Думи узун тулкилари овланган.

-Қаёқда?
-Кенг Оролнинг атрофида Мўйноқда.

Тепаликлар бўй тиклаган олисда,
Посёлкага аввалданоқ танишман.
Тиргак этиб, тошу-толни бироқда,
Унинг ўзи бино бўлган қамишдан.

-Қаёқда?
-Қозоқдарё, Учсой, Ўрга, Мўйноқда.

Сўзим етмас айтган билан бир-бирлаб,
Тўлқин ҳаллос урган билан дирилдаб.
Тўхтамайди қайиқ мотор карвони,
Эсган елга эргашади гуриллаб.

-Қаёқда?
-Асов Орол ойдинида Мўйноқда.

Қайсар мардлар довулингга қарайми?-
Ғайрат тошиб, бўйсинмайди ўрайга,(пойтахтга)
Матчон билан Ҳикмат палвон оғалар,
Уч йиллигин бажарибди бир ойда.

-Қаёқда?
-Менинг ўсган элатимда Мўйноқда.

-Қаёқда?
-Марат номидаги овул Мўйноқда.

Бир кун мени қуршаб олди кўп янга-
-Шоир қайним, мен эркакдан камманми?
Меҳнатимиз кўрсатар деб ўйлаймиз,
Таъма қилиб, элга шоир келганда.

-Қаёқда?
-Кенг Оролнинг атрофида Мўйноқда.

Шу гапларни айтишади халойиқ,
Шоир дўстлар юринг бирга борайлик.
Бўйсиндирган тўлқин билан довулни,
Ботирларни биз ёзайлик кўп лойиқ.

-Қаёқда?
-Кенг Оролнинг атрофида Мўйноқда.

ДЕНГИЗ ЁҚАСИДА

Кун чиқиб қизса гар қум билан тошлар,
Сувнинг нам ҳавоси яшнатар тоғни.
Узоқдан кўринган қуёш шуъласи,
Осмон юзларига сочар бўёқни.

Сулув қашқалдоқлар – сайроқи қушлар,
Завод атрофига қўшиқ таратар.
Комбинат устида чинқирган гудок,
Уфқлар оламига шуъласин сочар.

Назар солсам Орол денгиз томонга,
Алп тўлқинлар ўйғотади соҳилни.
Ён атрофга урилган шўх шабода,
Нафис найин чалиб турар ҳар дилнинг.

Ҳар тўлқинда катта-кичик қайиқ бор,
Соҳиллардан беш ўн метр узоқда.
Тўрт ёнидан сапчиб ўтар балиқлар,
Эркаланиб ўйноқлайди йироқда.

Ўйнаб кулиб қирдан сувга шўх сакраб,
Ёшлар юрар сув ичида зерикмай.
Асов денгиз минг тошса ҳам кўпириб,
Улар сузар тутқич бермас, балиқдай.

Кўлда сузган оққувлардай сузилиб,
Ялтирайди балиқчининг елкани.
Ихлос билан қараб турсам узилиб,
Сув сачратар асов денгиз тўлқини.

Узоқлардан келар булбул овози,
Куйлагандай меҳнаткашнинг омадин.
Чайқалади жекан, пичан, қамиши,
Қуш концерти оқартирар хуш тонгни.

Нозик нақш кўк пароход бир ёнда,
Сафар чекиб олиб келди хабарни.
Бари қизиқ чопқилайман тўрт ёнга,
Бу кўриниш саҳнадаги чевардай.

Сувга шўнғиб мотофлюк ҳайдаган,
Келди менга Гулпариза ўртоғим.
-Тоғ ортида гулдан даста ясаган,
Шоир дўстим, айтмайсанми ҳормасин?

-Боргинг келса моторимга мин,- деди,
Иккиланиб турдим бироз ўйланиб.
— Қўён юракмисан дўстим сен,- деди,
Уялгандан зўрға миндим қийналиб.

Мотор бирдай зувлаб кетди қуюндай,
Чаққон эди Перизанинг билаги.
Тўлқин сочиб ён атрофга қўйилгай,
Мен қўрқсам у қаҳ-қаҳ отиб кулади.

ҚОРАҚАЛПОҚ БЎЛГАЛИ

Қорақалпоқ бўлгали,
Эл номини олгали.
Не кўрмади қорааканг-
Деган мақол бор экан.
Туркистоннинг элида,
Туроннинг кенг ерида.
Қирқ йил яшаб,
Қирқ кўчган,
Қирқ бор ёниб,
Қирқ ўчган.
Ҳолсираб, гоҳи жонланиб,
Ойболтасини олиб.
Номус учун тиришган,
Умр учун курашган.
Ел учирган янтоқдай,
Гоҳо макон, нон топмай.
Ёзиғи бордай худога,
Тентираб яшаш ўнғайми?
Тўлғаниб кўчган Дунайга,
Болконнинг уру, дўнгини,
Кавказнинг шимол, шаркини.
Эдил, Жайиқ бўйларини,
(Ғижирлатиб аравасини),
Сиғиниб бобо аждодга,
Тараган булутдай ҳар ёққа.
Кўчишдан армон қолмади,
Белда дармон қолмади.
Ўтказмай сокин бир қишни,
Умр учун тиришди.
Эллардан элга сурилиб,
Билмайин ўлик тиригин.
Тинчлик кўрмай жаҳонда,
Қовушган ота маконга.
Қутулиб қирғин қамалдан,
Маконин топиб дам олган,
Қадимий қорақалпоқдан,
Сақланиб қолган урпоқман.

УМРИМ ЛИРИКАСИДАН

Дунё-уммон, суздим тошқин оқимин,
Учратмадим тўхтайдиган соҳилин.
Йўл-йўлакай салом бериб ўтай деб,
Эшигига кирдим ярим асрнинг.

Не бир дўстлар армон этди келишни,
Чўғи сўнди кўрмай кетди элликни.
Ойга етган кўз тўймасдай замон бу,
Юз ёшда ҳам ҳеч ким суймас ўлишни.

Ҳар бир куним ҳаётимнинг бир ғишти,
Ҳар кимнинг ҳам келар ғиштни тергиси.
“Бир асрнинг қоқ ўртаси шудир”- деб,
Мана шунда ўлчаб қўйган белгиси.

Ҳамма юриб ўтадиган бир тепа,
Сен ҳаётсан, бордир бахт ва мартаба.
Бугун мана эллик ёшга хайр деб,
Олтмиш томон отланаман эртага.

Эгизакдир қувонч ва хафалиқ,
Кун ортидан кунлар келар тақалиб.
Ҳар ўтган кун юлқиб олиб кетмоқда.
Умримнинг бир ғиштини қўпориб.

Келажакка назар ташлаб қарайман,
Борса келмас тоғ кўринар қорайган.
Шунга етган кексаликнинг давронин,
Менинг ўзим йигитликка санайман.

Юрган изни хаёлингга оласан,
Ёдимдадир қайғум билан томошам.
Шум ажал ҳам чанглар ичра кўринди,
Мен ғоз туриб кенг дунёга қарасам.

Буғинтириб буйинимга осилган,
Ажал ҳавфи кетмай турди қошимдан.
“Ҳиққ” эттириб ютиб қўйди отамни,
Етим қолдим палапондай ёшимдан.

Онам ғариб зор қақшайди эгилиб,
Кўзларидан қонли ёши тўкилиб.
Ўн олтидан ёлғиз қолган мен бўлдим,
Ўн беш юлдуз ер остига кўмилиб.

Қайғу ўти кўп куйдирди онамни,
Қора уйни қоплади тош қоронғи.
Довул бўрон қорли совуқ тунларда,
Зорланади соғ қўйгин деб боламни.

Кетганларга жони ўтдай куяди,
Бемор бўлсам яна ўқдай тегади.
Ёшликдамас энди бугун ўйласам,
Пўлат экан онажоним суяги.

Кулимласам шоду-ҳуррам бўлади,
Қовоқ уйсам сариқ гулдай сўлади.
Жон бор ерда хафалигин сездирмай,
Овлоғида ўксиб-ўксиб олади.

Соф юраги ўртанибди дуд бўлиб,
Тирик қолдим охир мен ҳам қут бўлиб.
Қор устида янтоқлардай юмалаб,
Ўт бошида оёқларим ўт бўлиб.

Эсган елдай ўта берди болалик,
Йигит бўлдим, келди кам-кам оғалик.
Отам юрган сўқмоқ билан оралаб,
Етиб келдим эллик ёшга тақалиб.

Кунлар ўтди кўрган тушдай белгисиз,
Кунлар ўтди қайтиб уни кўргисиз.
Турмушимда на бир кунлар учради,
Ҳаётимнинг яримини бергисиз.

Ёдимдадир мен бояги етимман,
Етимлардан талай жонлар етилган.
Бу замонда севгучи кўп болани,
Онасидай чўлпиллатиб бетидан.

Юртим мени шоир деса шоирман,
Не деса ҳам фармонига қойилман.
Меҳрибоним мактаб билан интернат,
Етимларни етимликдан айирган.

Эл севмаса менинг жойим тўрмиди,
Буюк бахт лочин қушдай ўрлади.
Бир армоним-мартабамнинг ошганин,
Отам билан онам ғариб кўрмади.

Олқишим кўп дўстларимга, халққа,
Инсон сира назардан чет қолибми.
Тирик тугул ботил бўлган Бердақни,
Бизнинг замон олиб чиқди ёруғга.

Юрагимнинг ичларида ғазалим.
Инсон учун яратилса асарим.
Эл олқиши менинг учқур қанотим,
Ҳали талай узоқларга сафарим.

Оққув кўрки тиниқ сувли кўл билан,
Ернинг кўрки одам билан ер билан.
Тузин тўлиқ оқламадим юртимнинг.
Ҳали менинг қарзим кўпдир бермаган.

Қучоғида ўйим-фикрим кенгайган,
Эл меҳрини жон онамга тенглайман.
Юрт шодлиги улансин пок юракка,
Фақат ўзим юз яшайин демайман.

Мен минг яшаб қолганда ҳам қатордан,
Бу дунёнинг не лаззатин тотарман.
Замондошнинг ҳаммасидан айрилсам,
Менинг ўзим гўрга бориб ётарман.

Мен яшасам дўстлар билан яшайин,
Бола-чақа, жуфт тор булиб яшайин.
Катта-кичик дўсту-ёрон замондош,
Кексалару-ёшлар билан яшайин.

Эллик ёшда чарчамасман, толмасман,
Толнинг умри бир асрча санасам
Тарк етмаган ёшлигдаги куч-куввот,
Ҳали талай дубирим бар қарасам.

ОТЛАР

Кузовига от юклаган машиналар,
Йўл бўйида учиб келар қаранглар.
Дегандан сўнг мен ҳам бордим қошига,
Кимни аяб гапиришди одамлар.

Бири бия, бировлари той чиқар,
Деб қарадим жониворлар кўркига.
Ана бири қайчиқулоқ бойчибор,
Учар эди юборганда эркига.

Мана бири қайчиқулоқ кўк дўнган,
Гўрўғлининг ғайратига ўхшатдим.
Сариқ ғунон уч ёшига етмаган,
Темирига илинибди тузоқнинг.

Ана мард Қўблоннинг тойи тайиндай,
Ой тепали манглайида қашқаси,
Талпиниб кийикнинг қуралайиндай,
Оҳу кўзлар ялтирайди хўшлашиб.

Барининг орзуси учқур арғимоқ,
Ўзиб чиққан талай-талай уловдан.
Қийин эмас машинадан ирғимоқ,
Аттанггина оёқлари бойланган.

Отни қанча қадрлаган қарекенг,
Ана бири йилқининг оқ-бўз ранги.
Турли-турли жойсонлари бор экан,
Ана Нурлибойнинг бола гурранги.

Оқ бошни ер, хуш сийнабанд тақиниб,
Мард йигитлар ўтирганда устида.
Эсган елдай кетар эди отилиб,
Ойлик йўлни ошиб тушиб уч кунда.

Қизлар миниб ясатилган аравага,
Кумуш каби ярқирашиб кулишган.
Бировлари миниб саман йўрғага,
Ҳатто тўйда сайрон қилиб юришган.

Қош чопқирнинг тулпор деган оти бор,
Маъракада улкан тўпни айирган.
Чопқир миниб ёв қайтарган ботирлар,
Достонини кўп ўқиган шоирман.

Довул туриб, булут ёмғир ахтарди,
Машинаси юриб кетди силкиниб.
Кўп қийнади кузовдаги отларни,
Қуйруқ ёллар дирилдади силкиниб.

Меҳр берсанг кўзлар эди Қиримни,
Бу атрофда қизиқувчи одам йўқ.
Гўшт комбинат деворига бурилди,
Машинани қайтаришга чамам йўқ.

Тунда отлар кириб чиқди тушимга,
Бировлари тоғдан-тоғга сакраган.
Бировлари ёлвориниб кишига,
Кишнагани эшитилди “эфирдан”.

Бировлари қочган экан бўшалиб,
Учиб бориб ой ёнига қўнибди.
От боқарни судга берган Нишонов,
Жафокачи прокурорга йўлиқди.

От дубурин эшитмоқда қулоғим,
Бойчиборлар ўзиб келган узоқдан.
Уйқусираб кровотдан қуладим,
Мунгли ҳаёл жиғилдонни қайнатган.

Боболарим қанот қилди отларни,
Юртни асраб аямади жон кучин.
Минг-минг йиллар хизмат қилди мардлари,
Бугун мана бойлик бўлди эл учун.

ЧИМБОЙЛИ ҚИЗ

Шикастландим салқиндан,
Оғриқ берди ҳалқимдан.
Даволади дўхтир қиз,
Қуралайдай талпинган.

Юзи иссиқ танишдай,
Катта билан айтишмай.
Сўзнинг гали келганда,
Дадиллашиб қолишмай.

Кичик билан кичикдай,
Катта билан каттадай.
Очган оппок юрагин,
Хийла билан буркамай.

Қорапаранг жайдари,
(Одамга дори фойдали)
Доридан ҳам ёқимли,
Ширин сўзи дийдори.

Яширмайин сиримни,
Хаёлим изга бурилди.
Тушиб кетди эсимга,
Бир воқеа бурунғи.

Ёш ўспирин боламиз,
Чўмилиб шовқин соламиз.
Ғоз каби кўкка интилиб,
Талашиб совға оламиз.

Тарқадик сузиб ҳар ёққа,
Бир қиз келди нарёққа.
Кегейлидан сув олар,
Кўрардим уни ҳар вақтда.

Танидим шу қиз эканин,
Соҳилга қўйиб чакарин,
Кўза билан сув қўйди,
Сезаяпман кетарин.

Белгиси ёшлик ўжарлик,
Сув остида жунжикдим,
Чўнғиб ўтиб нарёққа,
Қизнинг қошидан чиқдим.

Чўчиб тушди силкинди,
Бирдан туриб иркилди.
Қўлидаги челаги
Тушиб кетиб, бир кулди

Пайқамай фойда зиёнин,
Ҳазил эди хаёлим.
Челак оқиб кетган сўнг,
Ўзим анча уялдим.

Жимликни маъқул кўрдим,
Челакка қараб югурдим.
Сувда сузиб, ҳовлиқиб,
Челакни олиб бердим.

Юрагим урди дурсиллаб,
-Ўйининг сенинг қурсин-, деб
Кўзин менга қадади,
-Раҳмат сенга қирчин,- деб.

Шундай кейин танишдим,
Уйи ёнида соҳилнинг.
Бахмал тахя бошида,
Паридай ёнар товуснинг.

Бурунлари туқмоқдай,
Кулган юзи оппоқ ой.
Кўзи ялт-ялт этади,
Сўниб ёнган чақмоқдай.

Сал тикилиб қарасанг,
Беҳуш бўлиб қоласан.
Сулувлиги кўз олиб,
Ўзингни четга оласан.

Очилган гул юзлари,
Ярашган дур тишлари.
Жонга лаззат беради,
Нафис шўх кулишлари.

Кашталанган кўйлаги,
Тугмали енгсиз гавдаси.
Халқали сирға ойбалдоқ,
Ялтирайди ҳаммаси.

Келишган ковуш оёқда,
Попукли турма бошида.
Бир сўз билан айтганда,
Ўзи ўн саккиз ёшида.

Бўйнида ҳайкал мунчоғи,
Билагузик, узикли бармоғи.
Бир ўзининг безаги,
Бир ўзининг чироғи.

Эмас бироқ бой қизи,
Қорақалпоқнинг жон қизи.
Бировнинг эрка юлдузи,
Қадрли қизи, ой қизи.

Уй қошида ўрмаги,
Кашта тикиш эрмаги.
Онаси кашта ўрмакнинг,
Чевари шу ердаги.

Хуш феъл эди онаси,
Тўрткўлда ёлғиз боласи.
Ўқиётган ўхшайди,
Икки йил бўлган чамаси.

Мен қизни жондай кўраман,
Ўйлайманда юраман.
Нега шундай шу ерин,
Тушунмадим ҳали мен.

Қиз нега солланади,
Қарайман унга танг қолиб.
Чинқўбизин чалдида,
Кетди борди алданиб.

“Нўгай булик”, “Оққув”ни,
“Чиниранувни”, “Қиз сингсув”ни,
“Нор ийдирган” етим қиз,
Чертган сайин куй туғди.

Бериб юрак сезимин,
Хаёлининг кезишин.
Не бўлса ҳам сири бор,
Созанда қиз ўзининг.

Ё юраги тошгандир,
Ё юраги ачишган,
Соғинганми бировни,
Кўнгли суйиб очиққан.

Борганимда Чимбойга,
Кўз соламан шу жойга,
Уй ўрнида дўкон бор,
Бояги сулув қиз қайда.

Олисга кетиб қолдими,
Сочларин қиров олдими.
Унинг гўзал ёшлиги,
Келар кўзим олдига.

Сўнг ўхшатдим кўзидан,
Сураштирдим изидан.
Дўхтир унинг қизи экан,
Айнимабди ўзидан.

Оқшомги ўй

Йўл ёқалаб кенг атрофни айланиб,
Аста-аста кезиб ўтдим кўчани.
Туннинг ичи ола булут, ой ёруғ,
Юзни елпиб салқин шамол эсади.

Ёш урпоқлар ўйнаб юрар чопқиллаб,
Шовқин солиб ўта берди ёнимдан.
Гоҳ кулишиб, ундан бундан гап қураб,
Чаққонликни бир биридан оширган.

Мен ҳам бир вақт чарчамасдим, ёш эдим,
Ўсган эдим таълим олиб отадан.
Ҳозир уям, ёстиқ билан тўшагим,
Кўпинча мен бўшашаман, ётаман.

Бугун мана ёлғиз юриб ёлиқтим,
Менинг учун кўринмади томоша.
Аёқ товуши хам семди халқнинг,
Уйда утирибман уйларим тоша

Мендан бўлак алоҳида жойлашган,
Келин, бола-чақаларнинг бўлмаси.
Шодланишиб улар сухбат куради
Жам булишиб,йигилишиб хаммаси

Ўз хонамда мендан бошқа одам йўқ,
Турли ўйлар келиб тиним бермайди.
Тақдиримнинг тадбирига чора йўқ,
Кетган банда энди қайтиб келмайди.

Аччиқни ҳам чучукни ҳам тотганман,
Қувонтирмас тақдир қайта яшартиб.
Ёлғиз юриб қайғу-ҳасрат тортгандан,
Мен тинч ётсам уйқудаги туш ортиқ.

УМР ҚЎШИҒИ

Кунлар утди юрагимни сизлатган,
Кунлар утди қайғу заҳри музлатган.
Юриб утган йулларимга қарасам,
Тўлқинланган денгиз каби сув ётган

Эшитганда жировларнинг термасин
Суйлатади мунгли куйлар пардасин.
Боболарнинг бошдан кечган мунг,зорин
Энди қайтиб урпоқларим кўрмасин.

Мен кўп сузсам умр деган кемада,
Ҳеч ҳаққим йўқ мен кексайдим демакка.
Бахт билан ўйнаб-кулиб, қувониб,
Чиқаяпман олтмиш деган тепага.

Қирқдан ўтсанг умр йўли тез экан,
Энди ҳозир ўйланаман сезаман.
Катталарнинг “Узоқ яша!” дегани,
“Кексаликка етиш” деган сўз экан.

Ёшлигимда кам бўлмадим кўркдан
Талайларнинг юрак бағрин эритган.
Бора-бора сулувликнинг бўёғин,
Қизим билан ўғилларга берибман.

Дунёда ким мангуликка яшайди,
Умр гоҳ кувонтиб, гохи аврайди.
Биров келиб, бировлар кетаётган,
Хўжайлининг бозорига ўхшайди.

Вақт ўтар асов отдай чопқиллаб,
Баҳор келар, қиш умрини тугаллаб.
Ҳар бир куннинг ҳар соатнинг ўрни бор,
Ортиғи йуқ, келар ўрин эгаллаб.

Одам бўлсанг, жамиятга дараксан,
Қўшилмасанг томири йўқ тераксан
Ўйламасанг сен ўзингдан бошқани.
Айтчи қани, сен кимларга кераксан?

Умрнинг ҳам бўлар мавсум-маҳали,
Ёрқин ёшлик гул умрнинг баҳори.
Баҳорингда тайёрласанг кузингни,
Мудратмайди кексаликнинг саҳари.

Хаёл дарахтидан туғилар шоҳлар,
Элу-юртим хизматимни баҳолар,
Қувватимга қувват қўшиб келмоқда,
Сўзларимни олқишлаган қарсаклар.

Ўрмаладим, миндим баланд асқарни,
Кўнглим бироқ қаримайди, ёш борди.
Бахт билан шоду-ҳуррам келаман,
Мен ўзимга қурдош қилиб ёшларни

Бу не ўзи ўрламокми,ўсмоқми?-
Бораяпман етмиш билан саксонга.
Тиловберган икки марта туғилмас,
Ерни суриб уруғ сепиб эксанг да.

Шоир санаб бойлик бермас, сандиқдан,
Қалам деган асбобимдан ўт чиққан.
Юрагимнинг чуқурида завод бор,
Ундан асло тўзмайдиган зот чиққан.

Мева берди меҳнатимнинг емиши,
Менинг топган шон-шуҳратим шу ўзи.
Бахт билан яна қирқ йил яшасам,
Бўлмас эди бир қабрнинг кам-кўсти.

Қолмасам мен бир еримдан майрилиб,
Қолмасам мен ақл-хушдан айрилиб,
Ватанимнинг эл-халқимнинг шаъни деб,
Юрагимда қайнаб турар шоирлик.

ШЕРНИЁЗНИНГ ДУОСИ

Чўпон йигит бор экан,
Кўриб юрган Шер аканг.
Келинчаги сал инжиқ,
Жанжалкаш ўжар экан.

Ойша билан Ўрозбой,
Ота душман аразлаб.
Кунда шовқин уйида,
Тепинишган хўроздай.

Кўпга сири билинди,
Гапга, сўзга илинди.
Қайта-қайта аразлаб,
Қўшнилари бўлинди.

Ойша қаттиқ зориқди,
Ичига дард тўлибди.
Дардин айтиб ёмонлаб,
Шерниёзга йўлиқди.

-Эрим мени уради,
Қулоғимни буради.
Кунда жанжал, кунда дов,
Бўлади да туради.

Қарасам ҳам ойнага,
Мени кам деб ўйлама.
Тузатгандай эримни,
Бир дуо бир қайноға.-

Деб ялинди ёш келин,
Ужар ва қайсар келин.
Шер аканг ҳам сезинди,
Келининг ужар фейилин.

Билмасам ҳам дуони,
Дуодан ният туғади.
Агар дуо бермасам,
Эринг сени қувади.

Бўлсанг ҳам сен эркли,
Миннат қилма кўрикни.
Шуни ёзиб уч бўклаб,
Дуо қилиб берибди.

-Айналайин келиним,
Аччиғи келса эрингнинг.
Қоғозни маҳкам тишлаб тур,
Қимирлатмай оғзинги.

Деб оқин уни синабди,
Ўтказибди синоқни.
Шу куннан бошлаб куёви,
Келинга гап айтмабди.

Аччиқ тиллик келинда,
Гап йўқ экан эрида.
Энди шовқин чиқмабди,
Тинчлик ўрнаб уйида.

Тотув турмуш қурибди,
Асалдай тотли турибди.
Оқиннинг шу дуоси,
Бор жанжални қуритди.

Бир сўздан қолсанг, ҳов дема,
Сал нарсани дов дема.
Ўз уйингнинг одамин,
Сен ҳеч қачон ёв дема.

Эгизак оға-ини.

УЙ ОЛДИДА САРИҚ ТОЛ

Ҳали ёшдир Зуҳрахон,
Лекин у жуда чаққон.
Даладан ажиб, қизиқ,
Топиб келибди чивиқ.
Югурар алпанг-талпанг,
Мени қолдирди ҳанг-манг.
–Дада, буни эк! ¬–дейди,
Эркаланиб кетмайди.
Қараб қўйиб ён ёққа,
Қўлин чўзар чорвоққа.
– Тўхта! – десам қўймайди,
– Юр! – деб мени зўрлайди.
Чивиқ самбит тол экан,
Томири ҳам бор экан.
Ер қазиб экдик шу дам,
Тол чиқарди куртак ҳам.
Қараб бордик кун сайин,
У сув қуйди ҳар доим.
Тўрт йил ўтди орадан,
Ўтган-кетган ҳар одам,
Қараб назар соларди,
Тол ҳам тик юксаларди.
Бошқа дарахт ҳам ўсди,
Тол эса шахдам ўсди.
Соя ташлаб ҳар ёнга,
Томир ёйди теранга.
Ёз кунига ярашди,
Кўчамиз кўрки ошди…
Зухра ҳозир мактабда,
Тўртинчига ўтмоқда.
Муаллими Сорахон,
Бизга қўшни, қадрдон.
Шогирди эккан дарахт,
Шод этар кўрса ҳар вақт.
Экмоқ бўлсанг сариқ тол,
Новдасидан келиб ол!
1959, 10-апрель.

Гулистон Аннаклычева (Матякубова) таржимоси.

© 2015 Все права на публикацию, копирование материалов защищены авторским правом.

Источник

Видео

Стихотворение на узбекском языке читает Музоффорова Зарина

Стихотворение на узбекском языке читает Музоффорова Зарина

Таджик читает стихи на узбекском

Таджик читает стихи на узбекском

Стихотворение на Узбекском языке

Стихотворение на Узбекском языке

Ислам Каримов стих на узбекском языке

Ислам Каримов стих на узбекском языке

Да хранит нас Аллах. Стих на узбекском языке.

Да хранит нас Аллах. Стих на узбекском языке.

Узбекский язык для начинающих. 1 урок. Местоимения+глаголы.

Узбекский язык для начинающих. 1 урок. Местоимения+глаголы.

Узбекские стих очень красиво супер

Узбекские стих очень красиво супер

Стихотворение на узбекском языке читает Жабборова Бахорахон

Стихотворение на узбекском языке читает Жабборова Бахорахон

Русские читает Узбекские стихи Алишер Навои.

Русские читает Узбекские стихи Алишер Навои.

Слова взятые из жизни (на узбекском )

Слова взятые из жизни  (на  узбекском )
Поделиться или сохранить к себе:
Добавить комментарий

Нажимая на кнопку "Отправить комментарий", я даю согласие на обработку персональных данных, принимаю Политику конфиденциальности и условия Пользовательского соглашения.